I have yet to find exact numbers for you, but while I do that, let me leave you with these images:

Took this last summer: three Kindles in a row. The fourth one is outside of the frame (in my left hand)

Jeff Bezos shows a graph

Borders shuts down – employees not happy

If ebooks aren’t ready to take over the world, then why does it look like they are?

(Surely, it’s not because all of their problems are solved. Once everything falls into place, will we have solved the restriveness and clunkiness of formats and devices? Will ebooks be properly lendable and support more than ugly epub text? Will ebooks finally look as good as print books do? Will we have helped libraries transform themselves instead of feeding them to the lions, shuttering yet more public space and foregoing on the roles they play for communities? Will we have settled on a way to spell the damn word?)

1. Buy TouchOSC on your iPad
2. Download and unzip: 2010-04-29-ReasonOSCkit-nr
3. Load the .touchosc file to your iPad (using touchOSC editor; follow the instructions in the programs)
4. Buy and start OSCulator, open Reason.oscd, keep it running
5. Fire up Reason, select Reason > Preferences…, goto Keyboards and Control surfaces, Add an <other> controller and hook it up to MIDI input “OSCulator out”.
6. Select Options > Remote Override Edit Mode, then one by one, doubleclick the control you want to connect (e.g., record button), then press/turn/slide the corresponding control on the iPad.
7. Save your reason song (if you have the full version of Reason) to save your overrides along with the contents of the rack.

(small print – I won’t be held liable for any damage you do your equipment by use of any of this, or by throwing foresaid equipment around in a fit, etc)

All the cool kids are talking about it. Or, as a friend of mine said, “man, if I had a nickel for everyone who’s raved at me about it… I’d have 25 cents”. Oh well. Anyway, it’s Instapaper. And I totally love it.

What it says on the tin: “A simple tool to save web pages for reading later.”

Here’s how I, and I surmise most people, use it. As you discover long-ish articles, too long to read in your RSS-twitter-ADD-content-firehose frenzy moments, but interesting or highly recommended somehow, you hit ‘Read Later’. You repeat this over time. Doesn’t matter how long. Then at some point, you find yourself with a lot of time on your hands. Being on an airplane is a good example. Before boarding, you hit ‘update’ in the iPhone Instapaper app, which downloads the articles, nicely formatted for your phone. On the plane, you read all of the articles you saved — without the need for a network.

So why do people react to this thing like it’s crack cocaine? I’ve used it for a good time now and I think I know why. It’s not the app itself — though very well executed, it’s not revolutionary. It’s what you happens over time as you save articles and then consume them all in one fell swoop. Without actively realizing it:

1. You’re saving up. Saving up as in setting money aside for a vacation or for something you covet — it feels good because saving up money is wired in your head as a Good Thing, like eating vegetables and exercising, and because one day soon you will able to enjoy it.
2. You’re the editor of your own magazine. The BEST magazine in the world, with riveting content that you cannot WAIT to read. A magazine that leaves you giddy with inspiration and energy.

Now that’s an immensely powerful psychological reward system. And it’s why I think the future for Instapaper (and competitors that will manage to rise to the occasion) is super bright.

Here’s an idea: in Instapaper (for iPad especially), add a free open-content magazine app store, in which you subscribe to regularly published magazines that contain open web articles and lightweight editorial notes, put together by users like you, using Instapaper.

I never make predictions because I don’t like people who believe they can predict the future (I like people who believe they can shape it though), but then again, I like a challenge, so for this once:

• ebook reader sales will grow by 500% at least. Number of brands and models will explode.
• ebook sales will grow by more than 300%. (yep: less than the reader hardware: the very early innovators are voracious readers)
• In a significant number of segments, ebook sales will systematically beat paper book sales (i.e., not just a momentary burst such as the one caused by Christmas Kindle sales)
• Apple will redefine ‘reading a book’ (or magazine) into something that fits in the iTunes universe. They’ll use the rumored tablet and the associated experience that they’ll launch in January to do it.
• ebook self-publishing will become big: we’ll see the cut that publisher channels take drop (more like iTunes app store’s 30% than Amazon’s 70%)
• A new set of tools for authoring ebooks and eMagazines will rise up: tools like InDesign are useless for fluid, multi-device, interactive books. If HTML5 will be the format of choice, they might look like offspring of the Flash IDE or Dreamweaver (*cringes*), but I hope they bring decent UIs and typographic sensitivity.
• The mainstream eBook format wars will either be implicitly settled (if Apple choses ePub) or at least the number of competitors will decrease to a few (epub, azw, pdf). However:
• Mainstream usage of e-reading will greatly accelerate the use of interactivity, multimedia and therefore introduce a slew of new formats, at least some of which based around HTML5
• Finally, if you don’t live under a rock, you’ll just know. Mainstream media will tell you about it all the time.

UPDATE: Well, that didn’t take long. Amazon introduces a 70/30 split. (January 20, 2010)

2 personen:

• 1 paksoi
• 150 gr rundergehakt
• zwarte peper
• limoen
• nootmuskaat
• five-spice
• vissaus (weetje van de dag: vissaus is een umami-bom!)
• srirachasaus met lemongrass
• twee tenen knoflook
• 200 gram rijst

Five-spice en srirachasaus zijn bij de toko te krijgen en kun je lang bewaren.

Kook de rijst, giet hem af, en laat hem een minuutje of tien mooi opdrogen met het deksel op de pan.

Was intussen de paksoi, hak de witte helft van de paksoi in bite-size stukjes. Snij de andere helft met groene plaadjes ook klein (apart houden).

Bak het rundergehakt bruin in goed hete olie. Maal er wat peper over. Voeg de witte stukken paksoi toe. Roerbak een paar minuutjes op loeihoog vuur.

Zet het vuur zacht. Roer twee tenen geperste knoflook, een theelepeltje five-spice, een snufje nootmuskaat, een plens vissaus, de groene paksoibladeren, en tenslotte een royale knijp srirachasaus door het geheel. Roer de rijst erdoor. Breng verder op smaak met vissaus en srirachasaus.

Schep in grote kommen. Snij de limoen in drieën, knijp wat druppels van een partje uit over de kommen en leg de andere twee partjes op de kom zodat mensen naar smaak kunnen toevoegen. Zet de vissaus en srirachasaus ook op tafel (ipv zout en peper).

Eerst eventjes twee feiten vaststellen:

Eén: het betreft hier geen Italiaans gerecht. Spaghetti Bolognese zoals wij het kennen is een internationaal gerecht, losjes gebaseerd op ragú alla Bolognese maar met meer tomaat en met spaghetti in plaats van tagliatelle (spaghetti komt uit Napels, niet uit Bologna). Het gerecht is zelfs zo internationaal dat Chinezen er ook een naam voor hebben: ‘Westerse zhajiang mian (炸酱面)’.

Twee: technisch is dit een gerecht dat ‘in een kwartiertje op tafel kan’ — velen doen dat dan ook — maar deze verleiding moet worden weerstaan. De Westerse culinaire wereld is er namelijk eindelijk achter dat er niet vier, maar vijf basissmaken onderscheiden worden op de menselijke tong: zuur, zoet, bitter, zout, en umami. In het begrijpen van umami is veel vooruitgang geboekt in de wetenschap de afgelopen paar jaar, met als belangrijkste ontdekking dat de tong receptoren voor L-glutamaten blijkt te bevatten. Ik zal niet op alle chemische details ingaan (lees hier en hier meer over umami), maar feit is dat de saus minimaal twee uur moet pruttelen. Pas dan komen de glutamaten in tomaat goed los en worden ze omgezet in L-glutamaten, waarmee het umami-smaakje toegevoegd wordt.

Het recept (2 personen)

• 5 à 6 goede, rijpe tomaten
• 200 gr rundergehakt
• 1 grote ui
• teen knoflook
• theelepeltje suiker
• flinke theelepel worcestersaus
• snufje tijm
• laurierblaadje
• half bouillonblokje
• zout, peper
• 150 gr spaghetti

Ontvel de tomaten: aan de onderkant het velletje kruislings insnijden, dan twee minuten onderdompelen in kokend water. Daarna even af laten koelen, vel eraf trekken, en het ‘klokhuis’ (heet dat zo bij tomaten?) eruit snijden en weggooien.

Bak het rundergehakt rul in ruim olijfolie. Zodra het bruin is, gehakte ui erbij en glazig fruiten. Voeg de tomaat, een half bouillonblokje, een theelepeltje suiker, een theelepel worcestersaus, laurierblaadje, wat tijm, en een scheutje rode wijn toe. De suiker is belangrijk; gebruik iets meer als je de pech hebt met onrijpe tomaten te werken.

Deksel erop en minimaal 2 uur sudderen. Langer mag! Vergeet niet om, mocht het geheel droogkoken, een beetje water toe te voegen.

Vlak voor het opdienen de saus op smaak brengen met geperste knoflook, peper, en zout. Verdeel de saus over spaghetti op voorverwarmde borden. Laat je gasten er parmezaanse kaas overheen raspen als ze dat willen (als het goed is gegaan met de umami zullen ze dat niet eens nodig vinden). Drink er een chianti, valpolicella, of een niet te zware bordeaux bij. Hubrecht Duijker meldt nog dat een stevige, droge rosé er ook heerlijk bij gaat.

In de volgende aflevering

Op het todo-lijstje voor dit recept staat nog: uitproberen om de gehakt te bakken met sodiumbicarbonaat (’baking soda’) zoals beschreven door Eke Mariën en Jan Groenewold in ‘Cook & Chemist’. De baking soda verhoogt de pH-waarde van het gehaktmengsel drastisch waardoor de Mailliard-reactie vele, vele malen sneller en intenser optreedt. En koks weten: Maillard-reactie = smaak! De kunst zal zijn om te proeven wanneer je weer genoeg zuren hebt toegevoegd om het basische smaakje te neutraliseren.

I’ve created two screen ratio packages for your downloading convenience:

• Japanese Prefecture Wallpapers 1440×900
• Japanese Prefecture Wallpapers 1280×960

They work well with OS X desktop background set to ‘change every hour’.

Some samples:

Six paper-based note taking systems:

• One large plain softcover Moleskine. I use this mostly for work related notes and sketches. I like their softcovers much better than the hardcovers.
• Of the same size, one hardcover spiral-bound Muji notebook with an unusual (in Europa, at least) 0.5cm dot grid. Use it for non-work related design notes and sketches.
• One Rhodia No. 19 non-punched uni white A4 pad. Purely visual designs, sketches, mindmaps.
• One Rhodia No. 19 non-punched yellow lined A4 pad. Mostly work notes and financial/numerical stuff.
• A stockpile of little ‘Field Notes’ notebooks and almost identical Moleskine mini notebooks, white graph paper. For capturing thoughts when not carrying a bag (they fit in jeans pockets).
• A small home-bound little booklet with goldleaf paper cover and blue suede back that I made under the guidance of Abi Sutherland. Almost full and badly damaged, still used sometimes for no specific reason other than marveling at the fact that it’s actually bound, not just glued.

Dep een lamsbout van 1,2-1,4 kg droog. Lijkt nogal groot, maar geloof me, het gaat op. Snijd met een scherp mes gaatjes op 2cm afstand van elkaar, in een ruitpatroon (voornamelijk in de kant met de vetlaag, maar ook in de onder- en zijkanten). Steek in de gaatjes om en om halve knoflooktenen, halve kalamata-olijven, en takjes verse rozemarijn. Spray (of borstel) olijfolie over de hele bout en strooi vervolgens 1 el provençaalse kruiden, 1 el grof zeezout, 1 tl gekneusde zwarte peperkorrels en een paar fijngehakte takjes rozemarijn over alle kanten van de bout.

Verhit je barbecue voor indirect grillen: hete briketten aan de zijkanten, druipbakje in het midden (zo dus). Leg de bout op de grill. Leg wat eetlepels doorweekte houtsnippers op de kooltjes (de houtsoort komt bij lam niet zo nauw; ik gebruik eik). Dan het deksel erop en wijn drinken.

Na een half uur deksel eraf, instrijken met olijfolie (niet sprayen ivm open vuur; een kwastje van bij elkaar gebonden takjes rozemarijn doet het goed). Steek nu ook een vleesthermometer in het dikste stuk (zo diep mogelijk, maar kijk uit dat je niet tegen het bot aanzit). Electronisch met zo’n draadje is handig, omdat je dan de deksel dicht kunt houden. Deksel er weer op.

Na nog een kwartier een stuk of tien briketten erbij leggen. Dan (je raadt het al, met deksel erop) door-BBQ-en tot de meter 51ºC aangeeft. Haal het stuk van de grill, wikkel het in aluminiumfolie en laat het 10 minuten rusten. Snijdt het stuk op in mooie plakjes. Smikkel het op met allerlei lekkers. Elke niet té zware rode wijn gaat hier heerlijk bij!

Vraag je slager om z’n mooiste rib-eyes. In de VS is ruim 2,5 cm de norm voor de dikte; in Nederland ligt die eerder op een kleine anderhalve centimeter, maar als je het vraagt, kun je elke dikte krijgen die je wilt. De tijden in dit recept gaan uit van de Nederlandse ’standaarddikte’. Dep de rib-eyes goed droog. Olie ze goed in met een kwastje of een verstuiver (niet teveel, dat druipt er maar af en veroorzaakt vlammen). Strooi er lichtjes een mengsel van gemalen peper, knoflookpoeder, ietsje mosterdpoeder overheen. Laat ze een half uurtje staan om op kamertemperatuur te komen.

De barbecue: Ik gebruik een Weber houtskoolbarbecue, maar vlees direct grillen is iets dat met elke barbecue goed kan. Een deksel is een pré omdat je daarmee het opvlammen onder controle houdt en de warmte vasthoudt. Maak de barbecue flink heet: twee of drie lagen flink gloeiende briketten, luchtopeningen in bodem en in deksel open. Zet het rooster en deksel erop en laat het rooster heel heet worden.

Leg de rib-eyes op het rooster en doe de deksel meteen weer op de barbecue – laat nog steeds alle luchtopeningen open staan. In het algemeen geldt: niet pielen of rondschuiven met vlees en houdt de deksel er zoveel mogelijk op. Wacht ruim een minuutje, draai de rib-eyes 90 graden naar links of rechts zodat je een mooi kruispatroontje van grill-lijnen krijgt, en zet het deksel er weer op. Wacht nog ruim een minuutje, keer dan de rib-eyes om. Na nog twee minuten zijn ze klaar, uitgaande van medium-rare. Controleer de gaarheid met de duimtest (zie hieronder).

Haal de rib-eyes van het rooster, leg ze op een bord met zilverfolie er overheen en laat ze zo’n vijf minuten rusten zodat de sappen, die teruggetrokken zijn in de kern van het vlees, zich weer rustig verspreiden kunnen door het hele stuk vlees.

Maal wat zout over de rib-eyes en dien ze op met stokbrood, boter, en een simpele (niet te zure) salade. Volgens Hubrecht Duijker drinken we hier een Californische cabernet sauvignon bij: we hebben het tenslotte over de ultieme Amerikaanse steak-ervaring.

*) de onwetenschappelijke ‘duimtest’ voor de gaarheid van vlees gaat alsvolgt. Ontspan je linkerhand en duw met je rechter wijsvinger op het midden van de muis van je linkerduim (het zachte stukje). Zo voelt rauw vlees. Raak nu je linkerduim met je linkerwijsvinger aan (geen kracht zetten, alleen aanraken). Druk nu weer op je muis: zo voelt ‘rare’. Raak nu je linkerduim met je linkermiddelvinger aan. Je duimmuis voelt nu als ‘medium rare’. Je linkerduim met je linker-ringvinger: ‘medium’. Met je pink: ‘well done’. Deze truuk heb ik van Jamie Purviance, de outdoorkok. Uitlegfoto’s staan hier.